ایران - شهدای راه آزادی

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي 

زنی که همراه طفل بدنیا نیامده اش به جوخه اعدام سپرده شد.

ثريا ابوالفتحي يكي ديگر از زنان قهرماني است كه در تبريز به شهادت رسيد. او هنگامي تيرباران شد كه چند ماهه باردار و بيست ساله بود. ثريا در نامه يي سرشار از عميق ترين عواطف انساني خطاب به همسرش نوشت: «يك عنصر مجاهد فراتر از عواطف فردي به هرآنچه كه به زندگاني ديگر انسانها گرمي و فروغ مي بخشد و تكامل و تعالي جامعه را شتاب مي دهد و عشق ها و زيبايي ها را براي خلق به ارمغان مي آورد دل بسته است و درست به همين دليل براي پيرايش زندگي جمع و پالودگي زندگي از هر چيز بيهوده و كج بنيان و شرارت بار، عشق و عاطفهٌ فردي خود را فدا كرده، مبارزه را با تمام رنجها و مصائب و فراق هايش پذيرفته و ققنوس وار تن و جان به شعله هاي سوزان و پاك كنندهٌ انقلاب و رزم و ايثار و شهادت انقلابي مي سپارد».

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي،دانشجوي رشته زيست شناسي دانشگاه تبريز بود كه درقبال درخواست مفتضحانه آخوند موسوي تبريزي،سيلي محكمي به او زده وهمان روزبه دستور اين مزدور به جوخه اعدام سپرده شد.

خيلي از زنان ودختران زنداني كه از بند اسارت زندان تبريز رسته اند،گفته ونوشته اند كه 90 درصد زنان و دختران زنداني كه در تبريز محاكمه شده اند، مورد شكنجه هاي خاص و هتك حرمت قرار گرفته اند.

موسوي تبريزي، جلاد معروف، كه قبلاً حاكم شرع دادگاه تبريز بود، از هر زن يا دختري كه محاكمه مي كرد اول درخواست ازدواج دو سه ساعته مي نمود و بعد محاكمه مي كرد. اكثر كساني كه در سال 1360 محاكمه شده اند به علت تن ندادن به درخواست ننگين اين جلاد كثيف، با اينكه نه تنها جرم بلكه حتي اتهامي هم نداشتند، محكوميتهاي سنگين گرفتند.

يكي از همبندان ثريا مقاومتهاي او را شرح داده و در مورد آخرين لحظات زندگيش نوشته است: «ساعت يازده شب ثريا را به ميدان اعدام بردند و لحظاتي بعد صداي فريادش را شنيديم: "بچه ها ما رفتيم… درود بر رجوي، درود برمجاهدين، انالله وانا اليه راجعون…" وبعد... صداي گلوله ها بلند شد. مأمور بند دوان دوان از ميدان اعدام برگشت درحالي كه رنگش مثل گچ سفيد شده بود. از او پرسيديم: "ثريا چي گفت؟ آخرين جمله اش چه بود؟" پاسخ داد: "شعار داد و گفت تير خلاصم را زودتر بزنيد مي خواهم زودتر بروم…"»

سخنرانی تام ريج، اولين وزير امنيت داخلي آمريکا در تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک

تام ريج، اولين وزير امنيت داخلي آمريکا

اين يک افتخار و سرافرازي است که با شما امروز صبح اينجا باشم

چرامن اينجا هستم و باور دارم چرا شما اينجا هستيد؟ دلايل خيلي زيادي وجود دارد.

قبل از همه اينکه ساليان قبل سازمان ملل و ايالات متحده امريکا يک قول خيلي خاصي به افراد اشرف و ليبرتي (در حال حاضر) دادند که امنيت و حفاظ آنها را تامين خواهندکرد. آنها قول دادند. آنها به طور مکتوب قول دادند. و سال بعد پس از سال بعد آنها تعهدات خود را نقض کردند.

من اينجا هستم که همراه با مجاهدين خلق ايران بايستم تا شاهد آن باشم كه سازمان ملل و ايالات متحده پاي تعهداتي كه در مورد ليبرتي و اشرفيها داده اند بايستند.

من امروز اينجا هستم.

براي اينکه من اين فرصت را داشتم که ملاقات کنم با اعضاي خانواده آنهايي که اکثرا در اردوگاه اجباري ليبرتي هستند.

من امروز  اينجا هستم بخاطر اينکه ملاقات کردم با مادرها و پدرها و خواهران و برادران و کتاب شهدا را ديدم.

سران رژيم ايران از سال 1979 آنها را زنداني کرده اند و کشته اند و شکنجه کرده اند و به قتل رسانده اند، هزاران و و هزاران مخالف را من امروز اينجا هستم که به شما بگويم که آنچه به دوستان و خويشاوندان به مردان و زناني که شما باور داريد در کمپ ليبرتي به تک تک آنها بگويم چقدر مفتخرم به فداكاري آنها و به شجاعت آنها و  چقدر ارج ميگذارم به روحيه خستگي ناپذير آنها براي گفتن حقيقت در برابر قدرتها چقدرباور دارم که روزي تاريخ ايران مدرن نوشته مي شود و تاريخ ايران دمکراتيک و غيراتمي و چه بسا ايراني که توسط خانم رجوي رهبري مي شود. چقدرباور دارم که روزي تاريخ ايران مدرن نوشته مي شود و تاريخ ايران دمکراتيک و غيراتمي و چه بسا ايراني که توسط خانم رجوي رهبري مي شود.