ایران - پنجمين مراسم سالگرد شهيد ‫‏بهنود رمضاني

بهنود رمضانی در چهارشنبه سوری سال89 بدست مزدوران  خامنه ای  به شهادت رسید

یادی ازبهنود

بهنود تو زنده ای ونامت بربلندای البرز می درخشد .....

پنجمين مراسم سالگرد شهيد ‫‏بهنود رمضاني روز20 اسفند بر مزارش در روستاي قراخيل بر گزار می شود.

بهنود متولد سال71 و دانشجوی سال اول مکانیک دانشگاه نوشیروانی بابل بود که 24اسفند  سال 1389 به دست بیروهای سرکوبگر  جنایتکار  در چهارشنبه سوری  به کاروان شهدا پیوست.

‫بهنود عزیز بدان شعله آتشی که روشن کردی را هر ساله فروزان تر می کنیم ، تاروز آزادی .

شقاوت

 ایستاده

 سرخی 

داس‌های شقاوت

این بادهای غارتگر

به غارت کدام باغ آمده‌اند

 و شریان کدام گل

 دوباره در دستان پلید شب

با داس‌های شقاوت

چیده خواهد شد؟

 این هیمه‌های افروخته

 این شعله‌های پاک ایستاده

در خواب کدام پنجره خواهند رفت

تا قلبهای یخ زده را

به گرمی محبتی بی‌تاب کند

 من فریاد خواهم زد

  زردی من از تو سرخی تو از من

Mention of him

The winds of adversity Das·hay robber

Which, come to rob garden

And the arteries which flower again in the hands of the evil night

Das·hay will be arranged with adversity?

This kindled the flames of clean coppice stand

Which window will sleep to the frozen hearts

I cry, I will love the warmth is aching

Behnoud Ramezani name and surname. Born in 1371 and Babol University mechanical engineering student.

Wednesday Night 1389, the Basiji were attacked by mercenaries. The Shockers to Behnoud mercenaries attacked and beaten after he left the ground and fled. Behnoud friends took him to the hospital. But it was too late. Behnoud on Wednesday night was kindled the flame of his life and joined the caravan of martyrs freedom to burn straw Sfyany system. 26 Persian date Esfand 89 His family, his lifeless body of forensic medicine were delivered and moved to the village of Gharakheil of city functions Ghaemshahr. Twenty-seventh day of Behnoud was buried in the village. Witnesses Brutal bruises caused by blows to the body he had seen. Behnoud was completely broken ribs, chest, severely injured in the head and a broken leg bone was protruding from the meat.

ایران - اشرف و موسی سمبل‌های جاودانه و فراموشی‌ناپذیر

حماسه سرخ بهمن، راهگشای بهاران سبز آزادی

انقلابیون بزرگ و سمبلها و سرداران اصیل تاریخی، از آن‌رو جاودانه و فراموشی‌ناپذیرند که از یک طرف ریشه در واقعیترین و ضروریترین الزامهای تاریخی و انقلابی دوران خود دارند و در مسیر تکامل اجتماعی، مبرمترین خواستهای توده های زحمتکش و طبقات بالنده جامعه را نمایندگی می‌کنند، و از طرف دیگر، بن‌بستها را درهم می‌شکنند و با زندگی و شهادت خود رمز رهایی و راه پیروزی بر مرتجعین و دشمنان خلق را به توده‌های مردم و نسل معاصر خود عرضه می‌کنند. چنین است که هرچه زمان می‌گذرد قدر و شأن سمبلها و پیشتازان صدیق خلق، بیشتر بارز و آشکار می‌شود و آگاهترین و فداکارترین فرزندان خلق با شور و اشتیاق بیشتر در راه سمبلها و پیشتازان راستین خود قدم می‌گذارند و در بزرگداشت آنان سر از پا نمی‌شناسند.

زنانی که در این نبرد شرکت داشتند، برگ درخشاني در تاريخ مبارزه مردم ايران، براي آزادي و دمكراسي از خود بيادگار گذاشتند، زنان پيشتازي كه با شجاعتي خيره كننده تا آخرين نفس ايستادند و تسليم پاسداران تباهي نشدند و طرحي نو در آسمان غم زده ميهن مان درانداختند.

ایران - ما عراقیها چه چیزی را باید از مجاهدین خلق بیاموزیم؟

حماسه  پایداری ومقاومت مجاهدان اشرفی 

علی احمد الساعدی نویسنده عراقی در باره حماسه  های پرشکوه  مجاهدان اشرفی  در لیبرتی  بسیار زیبا وتاثیر گذار نوشته است.

اونوشته است :

بیش از 30 سال است که به عراق آمده اند وخانه و خانواده خود را رها کردند تا خودشان را برای یک راه طولانی بسوی آزادی آماده کنند، یک منطقه بی آب و گیاه و صحرائی را برای اقامت خودشان در اولین درس انسانی که به جهان ارائه کردند، انتخاب کردند. در این دشت زیبائیها و امید و آرزو را در خاکهای مرده کاشتند و آنجا را به منطقه سرسبزی تبدیل کردند تا مبارزه اسطوره ای خود را علیه خطرناک ترین رژیم تروریستی وجنایتکار در جهان ادامه بدهند.

میهن شان درپژواک سرودهای انقلابی و حماسی آنها از حنجره هایشان به غرش در می آید، آنان شوق و امید به وطن شان را در چشمان مبارز بزرگ مریم رجوی می بینند.

هر عراقی که حس میهنی دارد و صادق است و به آینده میهنش فکر میکند و به آینده فرزندان و نسلهای آینده فکر میکند باید که از داستان مجاهدین خلق که اکنون سمبل ومثالی برای فدا و جانفشانی در سطح جهانی شده اند درس بگیرد.

آری ...من هم هم صدا با این نویسنده شریف عراقی  تکرار میکنم،

شكوه ايستادگي و عظمت مقاومت قهرمانانه  مجاهدان اشرفی در لیبرتی  واشرف گواه اراده شكست ناپذير ملت ايران براي انهدام قطعي حكومت ولايت فقيه است.

رشیدترین فرزندان  مردم ایران ازچند نسل، در منتهای آگاهی با بینشی عمیق و درکی صحیح از شرایط، با ایمان به استراتژی و تاکتیکهای این نبرد، در اشرف  ولیبرتی  پایدارایستاده اند.

آنها می‌داننددر کانون چه تحولی ایستاده‌اند و در پایداری ومقاومت و شهادتشان چه راهگشایی‌ای نهفته است. قهرمانی آنها، نه فقط به‌خاطر دلاوری و شجاعت بی‌نظیرشان در این سالهای پراز توطئه و قتل وکشتار است ، بلکه به‌خاطر آن است که هرگز تسلیم شرایط و تعادل قوای موجود، آن هم در روزگار تاخت و تاز بی‌هزینه‌گی نشده اند. هرگز چشم‌انداز پیروزی را تیره و تار و تلاششان را بیهوده و عبث ندیده اند.

بر تعهدشان به آزادی پای فشردند وپای می فشارند، با حضور دلیرانه‌شان توطئه‌های دشمن را برهم زده و او را رسوا کرده ومی کنند.

و این چنین کانون استراتژیک نبرد و منشأ الهام و انگیزش مردم ایران را معنا کردند و بذر هزار اشرف را در سراسر میهن پاشیدند

فاشیسم ولایت‌فقیه برای حفظ سلطه خود در عراق، به هر تبهکاری و جنایتی دست زد؛ از قلع و قمع جنون‌آسای مردم عراق، تا محاصره ضد‌انسانی و حملات پی‌درپی علیه اشرف و لیبرتی. اما سرانجام بزرگترین شکست رژیم در همان عراق رخ داد و آثار دوران پایانی و جام زهر سرنگونی قبل از هر کجا و بیشتر از هر جا در عراق ظاهر شد.

مماشاتگران و متحدان ولایت‌فقیه در ماندگاری مالکی کمترین تردیدی به خود راه نمی‌دادند. اما در میان بهت و ناباوری آنها تمام امیدشان یکسره برباد رفت. پس بی‌تردید، برج و باروی خامنه‌ای نیز، فرو خواهد ریخت. وسپاه پاسداران ولایت‌ سفیانی فقیه وقیح  خامنه ای  نیز در برابر توفان اراده ملت ایران دوام نخواهد آورد.

به یاد شکرالله پاک نژاد(به قلم مسعود رجوی- نقل از ماهنامه «شورا»، شمارۀ 15، دیماه 1364)

مبارز نامدار ایران شکرالله پاک نژاد

هنوز صدایش به گوشها می‌رسد، هنوز پیامش در رگهای جنبش جاری است، می‌جوشد و می‌خروشد

بیش ازچهار سال از شهادت مبارز بزرگ و رجل سیاسی نامدار معاصرمیهنمان شکراله پاک نژاد، که "شکری"صدایش میکردیم، میگذرد.جایش در این روزگار خیلی خالی است. کاش می بود و این روزها را ی دید؛روزهای مقاومت آتشین ودرماندگی خمینی راوروزهای موضعگیریهای انواع و اقسام گروهها را.

در پنج سال آخر زندان شاه و از بهمن 57 تا زمانی که من داخل کشور بودم،  ساعات زیادی را با یکدیگر گذراندیم. مدتی هم در یکی از بندهای اوین هم اتاق بودیم.

در تابستان 59 وقتی در برابر تعرّض خمینی به درگیری خونین زودرس تن ندادیم ولی دفاتر مجاهدین را در سراسر کشور،  به نشانه اعتراض،  تعطیل کردیم و به طور نسبی زیرزمینی شدیم، در خانه برادر مجاهدمان محمود عضدانلو، شکری و منوچهر هزارخانی را ملاقات کردم. پس از آن دیگر شخصاً از فیض دیدارش محروم بودم و از طریق سایر برادران با او ارتباط برقرار می کردم.

 شکری نامه های مفصّل نیز می نوشت. او در این نامه ها اوضاع را تحلیل می کرد،  نقطه نظرهای خودش را به روشنی بیان می کرد،  پیشنهادهایی ارائه می داد، کارها و حرکات مثبت مجاهدین را تشویق و تقدیر می نمود و حتّی راجع به فرسودگی جسمانی و کمبود غذایی میلیشیا، که در گوشه و کنار شهر هر روز شاهد درگیریهای چماقداران با آنها بود،  یادداشت می فرستاد...

در فروردین سال 60، وقتی تازه از مصاحبه های طولانی راجع به نیروها و خط مشی های مختلف (بازرگان، اکثریت،  امّت، حزب توده و پیکار) فراغت یافته بودم،  شکری نامه مفصّلی نوشت. در آن نامه از جمله نوشته بود که چند روز عید را در گوشه یی بوده و وقتش را صرف مطالعه آخرین قسمت آن مصاحبه های طولانی کرده است.سپس نتیجه گیری کرده بود که: به این ترتیب قلب جنبش به مجاهدین منتقل شدوازاین پس تا خمینی باقی است مجاهدین به عنوان قلب جنبش عمل خواهند نمود بعدهم اضافه کرده بود، فکر نکن قصدم از بیان این نکته تمجید و تعارف است،بلکه میخواهم مسئولیت تاریخی مجاهدین رایادآور شوم...

 کمی بعد ، در اوایل اردیبهشت 60، "مجاهد" انتشار صفحات ویژۀ "شورا" را آغاز کرد. هدف، سمتگیری به جانب همین شورای ملی مقاومت امروز بود. شکری که خود از نخستین مشوّقان این حرکت و این هدف بود،  در نخستین شماره (10 اردیبهشت 60) نوشت: "شورا در این مرحله می خواهد زبان انقلاب باشد،  بعد محوری برای تجمّع نیروهای انقلاب, ، و آنگاه است که می تواند،  در تناسب با ماهیت خویش،  نظام حاکم برخاسته از عمق دل و اندیشه مردم و انقلاب آنان باشد".

 امّا درست در شب 30 خرداد سال 60 ـ شبی که مجاهدین باید به تنهایی برای تظاهرات سرنوشت ساز فردا و تمامی عواقب آن، یعنی شروع مبارزۀ مسلّحانه،  تصمیم می گرفتند ،  من مفهوم آن مسئولیت تاریخی را،  که شکری از پیش گوشزد کرده بود،  به خوبی, و البته با تلخی تمام، دریافتم.

یکی از بارزترین وجوه شخصیت شکری این بود که هیچ گاه انقلابی نمایی نمی کرد و به همین دلیل پیوسته،  در سراسر دوران زندانش،  هدف موهن ترین برچسبها و برخوردها از جانب نارفیقانی بود که حتی پس از شهادت شکری نیز از آن همه تحقیر و توهین که در حق او روا داشته بودند،  کلمه یی در پوزش و انتقاد از خود نگفتند. چه می شود کرد؟ در دنیای دون رسم بر این است که وقتی کسی شهید می شود یا درمی گذرد،  به طور صوری عزیز می شود, ،  امّا کمتر کسی از این که در حق شهید یا فرد درگذشته, چه ستمها یا فشارهایی را رواداشته سخن می گوید. بنابراین اجازه بدهید به مناسبت یادنامه حاضر،  قبل از این که به سراغ دیگران برویم،  من از مجاهدین و در رأس آنها از خودم (به عنوان مسئول اوّل این سازمان) انتقاد کنم؛ انتقادی که باید به هنگام حیات شکری به او می گفتم و در سالهای اخیر (بعد از شروع مبارزۀ مسلّحانه) که ماهیت خیلی افراد و جریانات را شناختیم (یا بهتر شناختیم) برایم روشن شده است: ما می بایست در انتخابات خبرگان (مرداد 58) و انتخابات مجلس (اسفند 58) شکری را به هر قیمت کاندیدا می کردیم و به جای ریختن صدها هزار رأی مفت و مجانی ـ که در حقیقت به بهای ضرب و جَرحهای فراوانی، که بعدها هر یک به نحوی بلای جان نسل به خون تپیده مان شد و در خنجرزدن از پشت و از مقابل چیزی فروگذار نکرد, ،  شکری را به توده های مردم معرفی می کردیم؛ همان شکری را که در زمان شاه،  نه در حاشیه و نه در بستر عافیت, ،  بلکه بر تخت شکنجه و در کنج سلول جای داشت. اگر چه می دانم که کاندیداشدن به هیچ وجه مسأله شکری نبود و به همین دلیل نیز در مذاکراتی که،  از جمله در شورای معرّفی کاندیداها ،  با خود او داشتیم،  به دلیل تحت تعقیب بودن جبهه دموکراتیک،  اوّل خودش را کنار گذاشت. امّا من می بایست این امر را جدّی می گرفتم؛ می بایست به خاطر ارزش و حرمت مبارزاتیش و به خاطر این که درد خلق و انقلاب داشت،  قانعش می کردم که،  ولو وزارت کشور خمینی نپذیرد،  او باید به عنوان کاندیدایی از نسل انقلاب به توده های مردم، هرچه بیشتر، شناسانده شود.

مجاهدین توان حل مسأله یی را که شکری مطرح می کرد، داشتند. آن چه ما (و مشخّصاً خود من) کم داشتیم از یک سو، نشناختن قدر و شأن و حرمت مبارزاتی شکری و از سوی دیگر، فقدان تجربه و نشناختن بی ریشگی و دودوزه بازی میانه بازانِ بوقلمون صفتی بود که در آن ایام خود را با اهداف انقلابی ماهمسو و هماهنگ نشان میدادندواز قبل طهارت سیاسی ومبارزاتی نسل به خون شسته ماوتبلیغات گسترده و سراسریمان، بسودخود بسا بهره برداریها نمودند.حقیقتاًهم که "تجربه به بهای خون بدست می آید"...

ایران - شهدای راه آزادی

مجاهد شهید سمینا اقبال میرزا

مجاهد شهید سمينا اقبال ميرزا

”فدا كردن آموزش نمي خواهد، من هرچه دارم بايد بپردازم وقبل از هرچيز بايد جانم را در اين راه بدهم”.

محل تولد: پاكستان

شغل - تحصيل: زیست شناس

سن: 26

محل شهادت: کرمانشاه

زمان شهادت: 1367

 سمينا اقبال در پاكستان متولد شده و تحصيلاتش را در رشته ليسانس بيولوژي در انگلستان به پايان برد.

در دوران دانشگاه با دانشجويان هوادار مجاهدين آشنا شد وتحت تاثير مناسبات وتلاش خستگي ناپذيرآنان، شيفته آنها شد و وقتش را صرف یاری رساندن به مقاومت ایران کرد.

او آنقدر صميمي ويگانه بود كه تشخيص ايراني ويا غير ايراني بودنش دشوار مي نمود.

یکی از یارانش نوشته است:

سمينا فارسي را به راحتي حرف مي‌زد. از آن گونه انسانهايي بود كه براي شناختش نبايد زحمت زيادي بكشي. از زمرة كساني بود كه قبل از هرچيز صافي و بي رنگي شان چشم آدم را مي‌گيرد.

 سمينا بارها خواستار پیوستن به ارتش آزادی و شرکت در عمليات شده و نوشته بود: از شما مي خواهم كه مرا بفرستيد تا بتوانم سلاح بگيرم وبجنگم..

نهایتا با درخواست او موافقت شد و سمینا در عملیات فروغ جاودان شرکت کرد، جانانه جنگید و به شهادت رسید.

سمینا یکبار گفته بود: از بچگي آرزو داشتم اي كاش در عاشورا و در كاروان حسين بودم. اين حسرت هميشه در من وجود داشت. و حالا فكر مي‌كنم خدا من را به آرزويم رسانده است...

همسر سمینا علی ازغ، مهندس راه و ساختمان از انگلیس نیز در این عملیات به شهادت رسید.

سمینا پسری 5 ساله به اسم علی اکبر داشت که به او عشق می ورزید.

ایران - شهدای راه آزادی

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي 

زنی که همراه طفل بدنیا نیامده اش به جوخه اعدام سپرده شد.

ثريا ابوالفتحي يكي ديگر از زنان قهرماني است كه در تبريز به شهادت رسيد. او هنگامي تيرباران شد كه چند ماهه باردار و بيست ساله بود. ثريا در نامه يي سرشار از عميق ترين عواطف انساني خطاب به همسرش نوشت: «يك عنصر مجاهد فراتر از عواطف فردي به هرآنچه كه به زندگاني ديگر انسانها گرمي و فروغ مي بخشد و تكامل و تعالي جامعه را شتاب مي دهد و عشق ها و زيبايي ها را براي خلق به ارمغان مي آورد دل بسته است و درست به همين دليل براي پيرايش زندگي جمع و پالودگي زندگي از هر چيز بيهوده و كج بنيان و شرارت بار، عشق و عاطفهٌ فردي خود را فدا كرده، مبارزه را با تمام رنجها و مصائب و فراق هايش پذيرفته و ققنوس وار تن و جان به شعله هاي سوزان و پاك كنندهٌ انقلاب و رزم و ايثار و شهادت انقلابي مي سپارد».

مجاهد شهيد ثريا ابوالفتحي،دانشجوي رشته زيست شناسي دانشگاه تبريز بود كه درقبال درخواست مفتضحانه آخوند موسوي تبريزي،سيلي محكمي به او زده وهمان روزبه دستور اين مزدور به جوخه اعدام سپرده شد.

خيلي از زنان ودختران زنداني كه از بند اسارت زندان تبريز رسته اند،گفته ونوشته اند كه 90 درصد زنان و دختران زنداني كه در تبريز محاكمه شده اند، مورد شكنجه هاي خاص و هتك حرمت قرار گرفته اند.

موسوي تبريزي، جلاد معروف، كه قبلاً حاكم شرع دادگاه تبريز بود، از هر زن يا دختري كه محاكمه مي كرد اول درخواست ازدواج دو سه ساعته مي نمود و بعد محاكمه مي كرد. اكثر كساني كه در سال 1360 محاكمه شده اند به علت تن ندادن به درخواست ننگين اين جلاد كثيف، با اينكه نه تنها جرم بلكه حتي اتهامي هم نداشتند، محكوميتهاي سنگين گرفتند.

يكي از همبندان ثريا مقاومتهاي او را شرح داده و در مورد آخرين لحظات زندگيش نوشته است: «ساعت يازده شب ثريا را به ميدان اعدام بردند و لحظاتي بعد صداي فريادش را شنيديم: "بچه ها ما رفتيم… درود بر رجوي، درود برمجاهدين، انالله وانا اليه راجعون…" وبعد... صداي گلوله ها بلند شد. مأمور بند دوان دوان از ميدان اعدام برگشت درحالي كه رنگش مثل گچ سفيد شده بود. از او پرسيديم: "ثريا چي گفت؟ آخرين جمله اش چه بود؟" پاسخ داد: "شعار داد و گفت تير خلاصم را زودتر بزنيد مي خواهم زودتر بروم…"»

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران - حمله وحشیانه مزدوران خامنه ای به کمپ لیبرتی را محکوم می کنیم

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران

عصر امروز، پنجشنبه 7 آبان، مزدوران تبهکار خامنه ای با 80 موشک و با شدیدترین آتشباری به کمپ لیبرتی حمله کردند. بر اثر این اقدام جنایتکارانه تعداد زیادی از مجاهدان ساکن در کمپ به شهادت رسیده و دهها محل استقرار ساکنان آتش گرفته که این آتش سوزی همچنان ادامه دارد.

در اثر این حمله تعدادی از مجاهدان خلق به شهادت رسیدند که تاکنون مجاهدین خلق، بهزاد میرشاهی، حسن اداوی،رضا وادیان، شریف ویسی، حسین سروآزاد، احمد مسچیان، جاسم قصیر، نیره ربیعی، ابوطالب هاشمی، حمید دهقان، کیومرث یوسفی، حسین گندمی شناسایی و دو تن دیگر از شهیدان بر اثر اصابت مستقیم موشک هنوز شناسایی نشده اند.

با توجه به ابعاد این حمله جای تردیدی باقی نمی ماند که مزدوران سپاه قدس در هماهنگی با دولت عراق به این اقدام وحشیانه مبادرت ورزیده اند. خامنه ای در شرایطی فرمان چنین عمل دَدمنشانه را صادر کرده که به علت نوشیدن جام زهر هسته ای، درگیر بی سابقه ترین تنشها و درگیریها در ولایت اش است. او می خواهد هزینه عقب نشینی ذلیلانه اش را با سرکوب و اعدام و کشتار نیروهای مقاومت بپردازد.

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران با محکوم کردن این بربریت آشکار، شهادت مجاهدان قهرمان و پایدار را به خانواده آنان، به سازمان مجاهدین خلق ایران و به همه آزادیخواهان تسلیت می گوید.

ما از جامعه جهانی و نهادهای مدافع حقوق بشر می خواهیم که این اقدام جنایتکارانه را محکوم کرده و تدابیر لازم و مکفی برای حفاظت از جان ساکنان لیبرتی اتخاذ کنند.

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران

پنجشنبه 7 آبان 1394 - 29 اکتبر

زینب، نبرد در زمین دشمن

حرم مطهر حضرت زینب

نبرد در هر زمان، هر مکان و هر فرصت

جنگ در زمین دشمن، همیشه از پیچیدگیهای بیشتری برخوردار است. نیاز به یک راهبرد روشن، راهکارهای متناسب و فداکاری بیشتری دارد که بتواند مسیر پیروزی را هموار کند؛ به‌خصوص در شرایطی که نیروی خودی در اسارت یا شبه‌اسارت و محاصره کامل و در واقع در چنگ دشمن است و ظاهراً هیچ روزنه‌ای برای پیروزی و حتی فرار وجود ندارد؛ شرایطی که دشمن یک راه بیشتر نگذاشته، یا تسلیم یا نابودی. این صحنه‌ایست که حضرت زینب از عصر عاشورا با آن مواجه شد.

در حالی که صبح آن رهبر، برادران، پسران، پسران برادران و یاران و نیروی رزمنده داشت. زمین هم هر چند محدود و در محاصره، اما تحت تسلط نیروی خودی بود. اما زینب در بعدازظهر نه تنها هیچ‌کدام از اینها را نداشت بلکه خودش هم در موقعیت اسارت قرار گرفت. راستی او چگونه توانست این موقعیت را نه تنها به موقعیت پیروزمند تبدیل کند بلکه زمینه‌های جنبش و برانگیختن اجتماع را فراهم کند. برای بررسی این موضوع لازم است به سؤالاتی پاسخ دهیم.

آیا زینب (س) در روز عاشورا غافلگیر شد؟

آیا نمی‌دانست او را برای اسارت می‌برند؟

آیا اسارت را انتخاب کرده بود یا بر او تحمیل شد؟

آیا اسارت را پذیرفت؟ خط مشی زینب چه بود؟ و...

مفهوم پیروزی زینب در اسارت چیست؟

کمی زمان را به عقب ببریم. کف خواسته امام حسین نشان‌دادن نامشروع بودن حاکمیت یزید، و سقف خواسته‌اش بازگرداندن این حاکمیت به رهبری ذیصلاح تراز توحیدی و علوی بود. ”انما خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی“، من برای انجام اصلاحات پایه‌یی در جامعه قیام کرده‌ام.

بنابراین رأس رهبری جنبش بی‌چون و چرا از انتخاب شهادت و گذشتن از همه چیز یعنی همسر و مال و قبیله و همه مواهب آن عبور کرده بود. برجسته‌ترین مورد در این رابطه حضرت زینب بود. زینب از همسرش عبدالله بن جعفر در مدینه طلاق گرفت. زیرا عبدالله که پسرعموی زینب و امام حسین و شخصیت بسیار محترمی در مدینه بود، با توجه به این‌که وی صاحب سرمایه کلانی به نسبت زمان خود بود، لذا زینب از رفاه مطلق در آن زمان برخوردار بود، اما همینکه همسرش از همراهی با حسین سر باز زد از وی جدا شد و به رهبریش پیوست و وارد کاروان حسین شد.

تابلویی ازشکوه وعظمت یک آرمان بی خش

پرچم هیهات مناالذله

اینک شب است و چراغها خاموش. اینک شب است و رنگها یکدست. چشم، الوان احساس‌های انسانی در دیگر چشم‌ها را نمی‌بیند. از پرده شب که شرم را می‌کشد، سود جویید و بی‌آن‌که برای آخرین بار مرا بنگرید و از این نگاه شا‌ئبه‌یی از محذوریت در تصمیمتان خطور کند، سر خویش گیرید و راه خویش در پیش. اگر خواستید دست یکی از اهل بیت مرا نیز گرفته با خود بدر ببرید. تا دیر نشده تا در فرصت را کلون نکرده‌اند، تا شب تتق امان خویش را تمام گسترانده و چشمان شریران فروبسته است، تا شمشیرها در غلاف‌ها در خوابند و تیرها در تیردانها، پای بست بروید! بروید! بروید! و مرا با این لشکر جرّار به‌حال خود واگذارید. آنها تنها مرا می‌جویند. آنان فقط سرخای خون مرا می‌خواهند، و تا این تف‌زار پرت افتاده را با خونم فرش نکنند، پای پس نخواهند کشید. بروید! بروید! بیعتم را از شمایان برداشتم،بروید!

به کجا؟! کجا برویم جان برادر!؟ برویم تا ترا در این حصار احصار تشنه به خون تنها گذاریم؟! می‌گویی برویم تا پس از قطعه قطعه شدن تو زنده بمانیم؟! نه بخدا چنین زندگی نه شایسته ماست.این را عباس گفت و دیگر اهل بیت او سخنی بر آن نیفزودند زیرا تمام سخن گفته شده بود و آنها تنها تکرارش کردند .

مردم متّحد، هرگز شکست نخواهند خورد

ویکتور خارا

بر پا خیز،بخوان ،که ما پیروز خواهیم شد

در شامگاه روز 11سپتامبر1973، نیروهای نظامی پینوشه، دیکتاتور دست نشاندۀ آمریکا، با کودتایی خونبار، حکومت مردمی و سوسیالیست سالوادور آلنده را در شیلی سرنگون کردند و خود او را به شهادت رساندند. به دستور پینوشه چندهزارتن از هواداران و یاران آلنده را در استادیوم فوتبال ملی سانتیاگو زندانی و اندکی بعد آنها را تیرباران کردند.

     ویکتور خارا شاعر ، گیتارنواز، آهنگساز و آوازخوان معروف شیلی هم از آن شمار بود. وی را در دانشکده فنی سانتیاگو دستگیرکردند و پس از شکنجه، به همراه شمار زیادی از دانشجویان به استادیوم سانتیاگو بردند. در آن‌جا استخوان‌های دست و انگشتان او را شکستند و از او خواستند در حضور سایر بازداشت ‌شدگان آواز بخواند. او با انگشتان خُردشده، با نوای شورانگیز گیتارش ترانه «ما پیروز خواهیم شد»، سرود مخصوص «حزب اتّحاد مردمی» را همصدا با هزاران تن از یاران زندانی در استادیوم خواند:

«مردم متّحد، هرگز شکست نخواهند خورد (2)

بر پا خیز، بخوان/ که ما پیروز خواهیم شد...»

در نیمه های سرود، سربازان رژیم کودتا او را به رگبار بستند.

   ترانه و آهنگ «ما پیروز خواهیم شد» ویکتور خارا، در روزهای سراسر شورِ انقلاب 57، به صورت سرودی درآمد پر صلابت و شورآفرین، با این آغاز: «برپا خیز/ از جا کن/ بنای کاخ دشمن...».

ایران - اشرف – حماسه ماندگار کهکشان اشرف

به ياد ياسر قهرمان كه با زندگي، مبارزه و شهادتش جلوه گاه و سيمايي از شوق رسيدن به آزادي مردم بود ...

او که حماسه از پي اش ميدود

و خورشيد

در آرامگاه خيالش لانه ميكند

تا در خسوف شقاوت

نامش دليل زندگي باشد

و اميد به پيروزي

او كه خود گفته بود: هرچه ميخواهد بشود، اين ما هستيم كه آينده را رقم مي زنيم و سرنوشت را مي سازيم.

مجاهد شهید یاسر حاجیان 

                                             

ایران - زندان اوین - ادامه خاطرات زندان - قسمت چهارم -رضا شمیرانی

در افق نگاه هاشان

در صلابت ايستادگي شان

در تپش نبضشان

و در طنين فريادشان

يك نداست كه به گوش ميرسد.

براي پايان دادن به دردهاي مردمم ايستاده ایم و مي ايستیم.

عاشورای 19 بهمن مجاهدین  
   

برای 19 بهمن، سالروز شهادت سردار خیابانی و اشرف رجوي، طبق سنت هرساله برای خودم برنامه ریزی کرده بودم؛ اما با آمدن یکی از جلادترین بازجوهای اوین به سلول و زنده کردن بازجوییهای کذایی ذهنم به هم ریخت.

روز 19 بهمن 1366 حدود 10 صبح در حال قدم زدن در سلول بودم که یکی در زد و آمرانه و با لحن لمپنی گفت: بشین رو به دیوار.

نفری که وارد سلولم شده بود، خود را فاضل معرفی کرد.

سریع به ذهنم رجوع کردم که فاضل کیست. فقط یک فاضل میشناختم. بازجو و شکنجه گر معروف، همکار اسلامی و از شاگردهای درجه یک لاجوردی. در شکنجه گری به نام بود؛ درنده خو و پست فطرت. فاضل بازجوی شعبه هفت اوین، یکی از جنایتکارانی است که دست در خون بسیاری از فرزندان میهن دارد. وی یکی از شقیترین بازجویان شعبە7 هفت اوین در سیاهترین روزهای دهه 60 است. فاضل علاوه بر شکنجه زندانیان، خودش در جوخە اعدام آنها نیز شرکت میکرد.