معرفی کتاب تکاندهنده ”عملیات سزار” جنایات بشار اسد جلاد در سوریه

هفته نامه لوبس

عملیات سزار ، سفر به اعماق ماشین شکنجه ومرگ رژیم سوریه هفته نامه لوبس:

 به هنگامی که قدرتهای بزرگ جهان برای مبارزه با داعش و دیگر گروهای تروریستی فعال در سوریه بر سر این موضوع اختلاف دارند که آیا با بشاراسد گفتگو کنند، یا نه، هفته نامه معروف فرانسوی “لوبس” در شماره این هفته خود، بخش هایی از کتاب تکان دهنده ” عملیات سزار” را منتشر کرده است. کتاب ” عملیات سزار” شهادت تکان دهنده یک عکاس سوری است که در سرویس اطلاعات نظامی سوریه مسؤل عکس گرفتن از جنازه قربانیان غیر نظامی ماشین شکنجه و کشتار رژیم بشار اسد بوده است. «سزار» نام مستعار این عکاس سوری است. او در تابستان سال ۲۰۱۳ میلادی موفق به فرار از سوریه شده و به همراه خود مدارک و عکسهای را خارج کرده است. این مداراک نشان میدهند که چگونه دهها هزار تن از شهروندان سوری در مدتی کمتر از دو سال به طرز فجیعی مورد شکنجه سرویسهای اطلاعاتی رژیم بشار اسد قرار گرفته اند، و جنازه های آنان به طور مخفیانه در گورهای دسته جمعی مدفون شده است. مداراک و عکسهای این جنایت مخوف برای تشخیص اصلیت در اختیار وزارت امور خارجه فرانسه قرار گرفته و کارشناسان و متخصصان بین المللی در زمینه حقوقی، انسان شناسی پزشکی و پزشکی قانونی اصل بودن این مداراک را مورد تأیید قرار داده اند. با توجه به خطری که از سوی سرویس های اطلاعاتی سوریه جان “سزار” را تهدید می کند، این عکاس سوری، در نقطه امنی در گوشه ای از کشور فرانسه به طور مخفی زندگی می کند. کتاب “عملیات سزار” توسط انتشارات “استوک” در پاریس نشر گردیده و در روزهای آینده در کتابفروشی های فرانسه توزیع خواهد شد. “لوبس” اظهارات یکی از تحلیلگران نزدیک به “لوران فابیوس” وزیر امور خارجه فرانسه که در کتاب”عملیات سزار” آمده است را نقل قول میکند. این تحلیل گر، در باره تصاویری که “سزار” از قربانیان دستگاه شکنجه رژیم بشار اسد ارائه کرده، چنین می نویسد: “تصاویری را میبینیم، که از زمان نسل کشی یهودیان در جنگ دوم جهانی توسط نازیها و جنایات خمرهای سرخ در کامبوج تا کنون ندیده بودیم. روشهای بسیار پیچیده ای را مشاهده میکنیم که رژیم سوریه در ثبت و فهرست برداری و طبقه بندی از جنایات خود به کار می برد، روش هایی که ما را به ۷۰ سال پیش بر میگرداند.”

نیلوفر دمیر 29 ساله عکاس عکسی که جهان را به درد آورد

 

عکاس  عکسی که جهان  را به درد آورد

نیلوفر دمیر:می گوید در آن لحظه هيچ كاري به جز عكس گرفتن از اين صحنه از دستم ساخته نبود، بنابراين من هم اين كار را انجام دادم. من فكر ميكردم كه اين تنها راهي است كه از طريق آن ميتوان فرياد جسم خاموش او را به گوش جهانيان رساند

نيلوفر دمير چهارشنبه 11 شهريور پسر خردسالي را با يك تيشرت قرمز، شلوار آبي و كفشهاي سياه در ساحل بدروم تركيه يافت كه با صورت روي شنها افتاده بود پیدا کرد

اين عكاس و خبرنگار ترك با ديدن جسد بيجان اين كودك خردسال كه موجهاي دريا به آرامي به صورتش ميخورد، در جاي خود ميخكوب شد. دمير در اينباره گفت: ديگر كار از كار گذشته بود و كاري براي بازگرداندن او به زندگي از دست ما برنميآمد

دمير 29 ساله براي آژانس خبري دوغان تركيه كار ميكند.

او و همكارانش جسد برادر آيلان، گاليپ  5ساله  را نيز با فاصله كمي از جنازه او يافتند. دمير در اينباره گفت: جسد او نيز به همان شكل در ساحل افتاده بود. آنها هيچ وسيله ايمني براي شناور ماندن در سطح آب همراه خود نداشتند. اين مسئله نشاندهنده اين است كه لحظه وقوع اين حادثه تا چه اندازه غم انگيز بوده است اين خبرنگار گفت كه بعد از اين ماجرا فهميده كه جسد مادر اين دو برادر نيز در فاصله 225 كيلومتري از اجساد آنها به ساحل رسيده است

او در ادامه گفت: من گمان ميكردم تنها كاري كه در آن لحظه ميتوانم انجام دهم اين است كه از اين اجساد عكسبرداري كنم تا دنيا آنها را ببيند

دمير ماههاست كه اخبار بحران آوارگان را پوشش ميدهد و در طول اين مدت از مهاجران بسياري كه جان خود را از دست دادهاند، عكاسي كرده اما هيچكدام از عكسهاي او تاثيري تا اين اندازه بزرگ نداشته است

او با اشاره به اينكه گمان نميكرده اين عكس تا اين اندازه توجه جهانيان را به خود جلب كند، گفت: با وجود دردي كه از ديدن آيلان احساس ميكردم، تنها چيزي كه در ذهنم ميگذشت انتقال اين حس به عموم مردم بود. به چيز ديگري فكر نميكردم. تنها خواسته ام اين بود كه تراژدي آنها را به نمايش بگذارم

آیلان کردی کودک سه ساله سوری، در حالی که با خانوادهاش با قایقی از ترکیه به سمت یونان میرفت تا پس از آن خود را به محلی امن در غرب برساند، به همراه مادر و برادرش غرق شد. انتشار تصاویر جنازه این کودک که اصالتا از عین العرب (کوبانی) سوریه است، باعث شد که او به نمادی برای رنجهای سوریها تبدیل شود، مردمی که به خاطر جنگ داخلی در کشورشان مجبور به مهاجرات به دنبال محلی امن و زندگی بهتر باشند.