گرامیداشت پنجاهمین سالگرد بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران و یادبود شهیدان قتل‌عام سال ۶۷ در کلیسای صلیب مقدس برلین

                                                                     

دکتر آلخو ویدال کوادراس

همزمان با پنجاهمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران، جلسه‌یی در کلیسای تاریخی صلیب مقدس در برلین با حضور شخصیتهای آلمانی و اروپایی و حامیان مقاومت  در آلمان برگزار شد.

در این جلسه همچنین یاد شهیدان قتل‌عام 30هزار زندانی مجاهد و مبارز در سال 67 گرامی داشته شد
دکتر آلخو ویدال کوادراس با بیان گوشه‌یی از تجارب 15ساله خود در حمایت از مقاومت ایران گفت: سازمان مجاهدین، گنجینه‌یی از ارزشهای اخلاقی، سیاسی و فرهنگی است و به‌صورت مؤثر در این راستا عمل می‌کند که استانداردهای دموکراتیک در جهان ما تقویت شوند. 

سازمان مجاهدین خلق برای اسلامی بردبار و دمکراتیک تلاش می‌کند. بدین ترتیب این سازمان آنتی‌تز بنیادگرایی اسلامی را در خاورمیانه شکل می‌دهد.
رئیس کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت:ضمن محکوم‌کردن مماشات کشورهای غربی در قبال رژیم آخوندی و بی‌عملی آنها در قبال جنایات صورت‌گرفته علیه مردم ایران و علیه اشرفی‌ها، تأکید کرد.
(وقایع(کمپ اشرف و لیبرتی از بدترین نمونه‌هایی است که نشان می‌دهد تا کجا جامعه بین‌المللی مسئولیت خود را زیر پا گذاشته است... رژیم ایران امروز بزرگترین تهدید صلح و امنیت جهانی است. این رژیم بزرگترین منبع ترور و بنیادگرایی است. 

اتحادیه اروپا باید سیاست شکست‌خورده مماشات را در قبال این رژیم متوقف کند و... باید از مقاومت دموکراتیک (ایران) حمایت کند.

اگر ما خواستار دموکراسی و ثبات در این منطقه هستیم، بهترین فرصت در سرنگونی آخوندها نهفته است.

 هر کس که به حقوق‌بشر، آزادیهای شهروندی و یک جامعه باز در جهان اعتقاد دارد، باید از سازمان مجاهدین خلق ایران حمایت کند و آلترناتیو دمکراتیک برای ایران ،یعنی شورای ملی مقاومت تحت رهبری خانم رجوی را به‌رسمیت بشناسد                                                                                               

ایران - رضا شمیرانی : اوین : یکسال قبل از قتل عام سال67 خاطرات زندان - قسمت اول

قتل عام سال 67 آتشفشانی که خاموشی نمی پذیرد.

بازجو پرسید می دانی برای چی تو را آوردیم اینجا؟ گفتم نه نمی دانم. گفت دو تا چیز از تو می خواهیم: اوّل تشکیلات بند و دوم اینکه چه کسانی موجب آشوب‌های بند و اعتصاب غذا دربند هستند. البته جلسه بازجویی حالت رسمی نداشت و کاغذی برای نوشتن به من داد. در ادامه گفت می فرستمت بروی آسایشگاه، آنجا تنها و دور از دوستانت هستی و بهتر می توانی فکر کنی. بعد که فکرهايت را کردی بیا که اطلاعات خودت را بدهی. گفتم چیزی برای فکر کردن ندارم. ما تشکیلاتی نداریم و اعتصاب غذا هم یک حرکت عمومی است که از جانب فرد خاصی صورت نمیگیرد و همه پشت آن هستند. گفت ببین من جدّی هستم، با تو شوخی نمیکنم. برو فکرهايت را بکن و بعد جواب بده. از بابت دوستانت هم نگران نباش، تو را به بندی می فرستم که دیگر پیش آن‌ها نباشی و به خاطر همکاری با ما از آن‌ها خجالت نکشی. دوباره حرفم را تکرار کردم. خنده یی کرد و گفت روی حرف‌هایم فکر کن. بعد باهم صحبت می کنیم. پاسدار آسایشگاه را صدا زد و به او گفت ببرش به سلول.
 حوالی ساعت 5 بعدازظهر بود که به سلول انفرادی در طبقه دوم آسایشگاه رفتم. اجازه ندادند وسایلم را داخل سلول ببرم به‌غیراز یکدست لباس و حوله و مسواک.
 وارد سلول که شدم خیلی خسته بودم. خستگی بیشتر ذهنی بود تا جسمی. تا حدودی منگ بودم. انطباق با شرایط جدید کمی برایم سخت بود. تا دیروز در مناسباتی بودم که صحبت بر سر اعتصاب غذا و بیان اتّهام تحت عنوان سازمان مجاهدین بود و حالا صحبت از بازجویی و لو دادن تشکیلات بند و غیره بود.
 می دانستم راه سخت و پرپیچ‌وخمی در پیش دارم. باید هرچه سریع‌تر خودم را با شرایط موجود منطبق میکردم. مسائل زیادی بود که باید روی تک‌تک آن‌ها فکر می¬کردم و راه‌حل پیدا میکردم؛ و از همه مهم‌تر این‌که باید یک‌جوری به بچه ها خبر میدادم.

زندان اوین  قتلگاه  هزاران مجاهد ومبارز