‏نمایش پست‌ها با برچسب شقایق. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شقایق. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ دی ۱۱, جمعه

بايد كه ريشه هاي مرا جستجو كنيد

كوچكتريد از آنكه مرا زير و رو كنيد                  
حتي اگر هر آنچه كه داريد رو كنيد
كوچكتريد از آنكه بدانيد من كيم
از كوه ها نام مرا پرس و جو كنيد
اي باد هاي سرد مخالف منم درخت
بايد كه ريشه هاي مرا جستجو كنيد
اي باد هاي سرد مخالف من ايستاده ام
اين سينه ام ،كه خنجرتان را فروكنيد
من ريشه در شقايق پر خون نشانده ام
گلهاي سرخ باغ مرا خوب بو كنيد
بر من مباد تيغ شما زخمي ام كند
شايد به خواب مرگ مرا آرزو كنيد

Kvchktryd than these and you turn me
Even if whatever you like,
Kvchktryd they know who I am
Ask me the name of the mountain
A cold wind against me, tree
Look to my roots
I am standing against the wind and cold
This my chest, that's Khnjrtan Frvknyd
I've planted roots in anemone full blood
My garden roses smell good
Let the knife you've wounded me
Perhaps you wish me to sleep death






۱۳۹۴ شهریور ۲, دوشنبه

ایران - برشانه های طوفان

اصغر  بدیع زادگان،،محمد حنیف نژاد،،سعید محسن
اصغر  بدیع زادگان،،محمد حنیف نژاد،،سعید محسن

آرزوی  شکوه  ایران 

روزگاری غریب و تنها داشت
پیرمردی که اهل عصیان بود
هستی اش از تمام این دنیا
عشق پاکی به نام ایران بود
مانده در خاطرات این مردم
رنگ سرخ و کبود فریادش
از تب و درد بیکسی میسوخت
آخرین روزهای مردادش
سالهای سیاه و بسته چه ها
با دل زخمی مصدق کرد
احمدآباد خسته پیرش را
پشت دیوارهای خود دق کرد
با نظامیترین حکومتها
دهن هر که مانده را بستند
پای رفتن نمانده بود، انگار
راهها تا همیشه بنبستند
شهر در هاله ی سیاهی رفت
نبضها از شماره افتادند
زیر شلاق سرد پاییزی
غنچه ها ناشکفته جان دادند
ناگهان مردی از دل توفان
آمد و ظهرداغ تابستان
خط بطلان کشید بی پروا
روی افکار کهنه و میرا
زندگی را حضور نو بخشید
مثل باران به سینه ها بارید
رد شد از انتظار فصلی سرد
کوچه ها را دوباره عاشق کرد
آمد و تیرگی ترک برداشت
پیله از بال شاپرک برداشت
منفجر شد سکوت سالی که ...
پنجه میزد به شهر خالی که ...
انتظارش به سمت پایان بود
و هوایش هوای عصیان بود
راه را با ستاره آذین بست
گفت راهی برای رفتن هست
در شب چکمه پوش بیدادی
رد شدند از کنار «آزادی»
چیتگر بود و همقطارانش
صبح خونین تیربارانش
رفت و بار امانت سنگین
سهم مردی همیشه عاشق شد
سهم مردی که بعد از او هر روز
داغدار گل شقایق شد
مثل آیینه، مثل اقیانوس
مردی از بیکرانه گی سرشار
سرنوشتش نوشته شد با عشق
با سرشتش سرشته شد ایثار
راه را تا همیشه روشن کرد
در شبان سیاه استبداد
با فدای ستاره ها برداشت
لکه ای را که روی ماه افتاد
از غروب سیاه آن مرداد
تا سحرگاه سرخ شهریور
صد حماسه برای آزادی
بوده با هر خیانت و خنجر
احمد آباد خسته! با پیرت
خط بزن غصه های پنهان را
نسل ما را ببین و باور کن
آرزوی شکوه ایران را

الف. دماوند