ایران - می زنم فریاد، هر چه بادا باد، وای از این توفان ، وای از این بیداد.

با گرمای تابستان در مرداد سوزان .

در ماه «فروغ جاویدان» و ماه «30هزار سربه‌دار خاوران»، میهن اسیر در اعتراض و تحصن کارگران، پرستاران و معلمان، ملتهب و جوشان است. برای رژیم زهر خورده آخوندی در پسا توافق: وای از این توفان.
هم‌چون جویبارهایی که به‌هم پیوسته و رودی خروشان و نیرومند را تشکیل می‌دهند؛ اعتراضات، تظاهرات و اعتصابات مردم و جوانان به جان آمده، در آسمان غمزده میهن نورافشانی می‌کند.

می زنم فریاد، هر چه بادا باد، وای از این توفان ، وای از این بیداد.

این، نقشه مسیری بود که معلمان کشورمان برای رسیدن به خواسته‌های خود در برابر ظلم و ستم آخوندی رسم کرده بودند. نقشه مسیری که در نهایت آنها را در هفته گذشته به پیروزی رساند.

                                         

تجمع درمقابل مجلس  خامنه ای  وروحانی جلاد

ایران - سلام بر سی هزار گل سرخ

سلام بر شهدا قتل  عام سال67

آنانکه تاریخ  از آنان زنده است .

مسعود رجوی:

اصلا بحث این نیست که خمینی چند نفر را اعدام کرده، بحث این است که باید دید چه کسانی را باقی گذاشته است؟

مگر جنایتکاری خمینی حد و مرز می شناسد؟!

غریبه آشنا

از دو پا فلج بود، اما با عصاهایش و با حرکت دادن آنها، طوری در زمین از دروازه نگهبانی می‌کرد که‌گویی بالهایش را باز می‌کند. مثل یک عقاب در دروازه می‌ایستاد و توپهای زمینی را با پا و توپهای هوایی را با عصا می‌گرفت…  

مجاهد شهید قتل عام سال67-محسن محمدباقر

15مرداد سال 1367 در میان 30هزار قهرمان سربه‌دار هنرمند نوجوان مجاهد خلق، محسن محمد باقر، نیز قرار داشت. رژیم ضدبشری خمینی، او را که نوجوان و از دو پا هم فلج بود، با سنگدلی و شقاوت تمام به جوخه اعدام سپرد تا ضعف و زبونی و ناتوانی خود در برابر اراده مستحکم مجاهد خلق را به نمایش بگذارد.

محسن محمد باقر از همان اوان کودکی دلبسته و سرشار از هنر بود. با وجود سن کم در دوبله به فارسی تعدادی از فیلمهای کارتونی کودکان نقش داشت و در فیلمهای سینمایی فارسی نیز بازی کرد. در دهه پنجاه در فیلم سینمایی ”غریبه و مه ”، نقش یک بچه‌فلج را با هنرمندی بی‌نظیر به نمایش گذاشت.
در سال 67هنگامی که قتل‌عام زندانیان شروع شد، محسن پرشورتر و جسور‌تر از هر زمان دیگر ظاهر شد.
در واپسین ساعتهای:
«من حساب همه چیز را کرده‌ام. اگر خواستند مرا دار بزنند اول یک پشتک می‌زنم و بعد با عصایم می‌کوبم توی سر ”جواد شش‌انگشتی ”بعد می‌روم بالای دار…»