ایران - لرزه بی‌پایان سرنگونی بر ارکان رژیم زهر خورده آخوندی

ایران - لرزه بی‌پایان سرنگونی بر ارکان رژیم زهر خورده خامنه ای ضدبشر وروحانی جنایتکار 

9دی، نمایان شدن بن‌بست در زیر هیاهوی تبلیغاتی وجشن سرنگون نشدن، عزای حتمیت واژگونی رژیم ولایت فقیه.

رژیم آخوندی با نمایشها و هیاهویی که هرساله با عنوان مضحک «حماسه 9دی»،مثل نمایشها و جنجالی که در سالگرد عملیات فروغ جاویدان راه می‌اندازد،در واقع سرنگون نشدن خود را جشن می‌گیرد! و با دجالگری می‌خواهد چنین القا کند و آن را مداوماً هم تکرار می‌کند که دست غیبی هست که آن را از سرنگونی نجات می‌دهد و سرنگون شدنی نیست!ومعجزه بود.... صرف‌نظر از این‌که خود همین حرفها، حاکی از این است که رژیم چقدر متزلزل و بی‌ثبات است و چگونه چشم‌انداز سرنگونی را پیش روی خود می‌بیند… اما از آنجا که مرحله سرنگونی بسیار واقعی است، این واقعیت بزرگ و بن‌بستی که رژیم در آن گرفتار است، بسیار جدی است؛ این واقعیت در خلال همین نمایشها هم مدام نمایان می‌شود. کمااین‌که ترجیع‌بند اظهارات تمام مهره‌هایی که به صحنه می‌آیند و مضمون اصلی تبلیغات رسانه‌های حکومتی این است که فتنه (که منظور قیام مردم است) تمام نشده، فتنه بعدی خیلی خطرناکتر است، ما باید همیشه آماده باشیم و…

آری، این همان بن‌بست اصلی است که رژیم به ضرب تمام هیاهوها و نمایشهای 9دی باز هم نمی‌تواند بر آن سرپوش بگذارد و این صورت مسأله اصلی رژیم،یعنی سرنگونی از قضا بیشتر از پیش نمایان می‌شود.

آیایقه درانیهاصرفاً مراسم شکرگزاری وخواندن روضه سرنگون نشدن نظام پلید وننگین آخوندهاست ؟ جواب روشن است. هم‌چنان‌که رسانه‌ها ی خودخامنه ای جلاد وروحانی شیاد وقاتل گوشه‌یی از آن‌را نشان داده‌اند وحشت از همان لرزه سرنگونی است که به گونه‌یی بسا عمیق‌تر اذهان سرمداران نظام را پر کرده است. به نظر می‌رسد که آنها حق دارند.چرا که وجود لشکرهای عظیم بیکاران و گرسنگان واعتراضات  وخیزشهای  مستمر اقشار مختلف  مردم ایران ازمعلمین شریف تا کارگران  وزحمتکشان  تا پرستاران ودانشجویان  ودانش آموزان شجاع و......وصحنه‌های رزم حماسی فرزندان  دلیر وپایدارمردم ایران با مزدوران رژیم درزندانهای اوین  وگوهردشت کرج وزندانهای زاهدان وسیستان وبلوچستان  وزندانهای  سراسر ایران ، زندانیان  سیاسی با دستهای خالی و بدنهای نحیف ناشی از اعتصاب غذا، اما با عزم فولادین  ورزم اتشین در برابر سرکوبگریهای رژیم ایستادند و تنها سلاح دژخیم را که بند و اعدام است را نیزبه سخره گرفته اند،ودر شرایط حضور مقاومتی قدرتمند و سازمان‌یافته بنام ارتش آزادیبخش  ملی ایران ،معنایی جز کابوس سرنگونی ندارد.

ضمن اینکه در اوج جنگ باندی رژیم، فصل‌مشترک دو باند هم کاملاً برجسته است. فصل مشترکی که اگر‌چه به دلایل قابل فهم هر دو باند تلاش می‌کنند حتی‌الامکان به زبان نیاورند، اما باز هم به‌دلیل بزرگی و حجم عظیم این واقعیت، خواه ناخواه از زیر پرده ضخیم دود و دم تبلیغاتی، نمایان می‌گردد و آن خطر مقاومت سازمان‌یافته مردم ایران است، هر جا که با ایما و اشاره از «فتنه» سخن می‌گویند و هر جا که هشدار می‌دهند «خطر فتنه از بین نرفته»، «دشمنان بیدارند» و فتنه می‌تواند در هر ظرف زمانی و مکانی تکرار شود، به‌روشنی نسبت به خطر مجاهدین هشدار می‌دهند.

16آذر، روحانی، یک تیر و دو خطا

شانزدهم آذر روز دانشجو ونبرد علیه خامنه ای وروحانی جلاد

دجالیت که بخشی از ارثیه خمینی برای بازماندگانش در نظام ولایت است این روزها بازار داغی در درون خود رژیم دارد. خمینی دجالیت را علیه دشمنان خودش که در اساس مردم و مقاومت ایران بودند استفاده می‌کرد. اما امروز کار بازماندگانش به جایی رسیده که از این ابزار ضدانقلابی و ضدبشری علیه یکدیگر هم استفاده می‌کنند.

به‌ویژه در رأس نظام در جنگ هژمونی، شاید این یکی از طنزهای تلخ تاریخ باشد، اما تماشایی آنجایی است که در مدار ماورای وقاحت یک سردمدار رژیم تلاش کند با یک حرکت دو دجالگری انجام دهد. یکی رو به مردم به‌عنوان دشمن اصلی و دیگری رو به باند رقیب به‌عنوان دشمن درونی. یعنی به خیال خودش یک تیر و دونشان. این نقشه‌یی بود که آخوند روحانی برای سوء‌استفاده از روز 16آذر کشیده بود. البته به‌عنوان جزیی از یک آتش و حرکت هماهنگ با رفسنجانی برای پیشروی به سمت قبضه کردن هژمونی در جنگ انتخابات. نقشه چه بود؟ دو نشان که می‌خواست با یک تیر بزند کدامها بودند؟ و سرانجام، نقشه چگونه نقش برآب شد؟

نشان اول: نمایش جوانگرایی و دانشجو گرایی با سرقت روز دانشجو و تبدیل آن به پدیده‌یی در خدمت نظام. با اظهاراتی از قبیل: «بسیار روز زیبا و فرصت مغتنمی برای من و همراهان»، «فضای دانشگاه سال 94 نسبت به 92 زمین تا آسمان فرق کرده»، «یک زمانی بود کسی جرأت نمی‌کرد بگوید «جنبش دانشجویی» از این کلمه می‌ترسیدند»، «روز آزادیخواهی»، «یک روز تاریخی برای دانشگاه و دانشجو»، «آزادی دانشگاه برای ما بسیار مهم است»، «دولت یازدهم در سایه حمایت مردم به‌ویژه جوانان و دانشجویان». اینها را گفت با این خیال که حالا دانشجویان در تنگنای سرکوب و اختناق مطلق به شعارهای مسخره روحانی وقعی می‌نهند و از جنایتکار اخمو به جنایتکار خنده رو پناه می‌برند و کارش می‌گیرد.

نشان دوم: استفاده از آنچه در این صحنه به دست آورده (اقبال خیالی دانشجویان)، در جنگ انتخابات به‌عنوان مهمات علیه باند رقیب. با این خیال که شعبده بازیش در دانشگاه می‌گیرد و می‌تواند باند ولایت را با این نمایش رسوا بفریبد و بترساند و وادار به عقب‌نشینی کند.

اما نتیجه چه شد؟

هم در دانشگاه شریف که خود روحانی رفته بود و هم در سایر دانشگاههایی که عناصر باند رفسنجانی- روحانی رفته بودند، دانشجویان بساطشان را به هم زدند. مثلاً در دانشگاه علم و صنعت، دانشجویان شعار «اصلاحات دروغین نمی‌خواهیم! نمی‌خواهیم» و «مرگ بر استبداد» سر دادند.

به‌رغم فشرده‌ترین حلقه‌های امنیتی و حفاظتی و انتخاب تک به ‌تک کسانی که باید وارد سالن می‌شدند و صادر کردن کارت برای آنها، باز هم ظاهراً شماری از دانشجویان آزاده توانسته بودند حلقه‌ها را بشکافند و در سالن نقشه روحانی را نقش بر آب کنند. شکست و مفتضح‌ شدن روحانی آن‌قدر آشکار بود که حتی به‌رسانه‌های حکومتی هم راه یافت. از جمله به «شعار دروغه، دروغه » «عده‌یی از دانشجویان» اشاره کردند (خبرگزاری حکومتی ایسنا ـ 16آذر 94).

اقدام سمبلیک شماری از دانشجویان که دهانهایشان را با چسبهایی به رنگ بنفش بسته بودند، بسیار پر معنی بود. معنی آن این بود که‌ ای روحانی شیاد، دانشجو گول شعارهای مسخره «آزادی دانشگاه» یا «روز دانشجو» را نمی‌خورد. تا با این شعارهای دجالگرانه می‌خواهی دهنها را ببندی، اما دانشجو رسوایت می‌کند.

این وضعیت در فیلمها و گزارشهایی که تلویزیون پخش کرد نیز آشکار است. مثلاً آنجا که روحانی تعادل خود را از دست می‌دهد و می‌گوید: «البته برخی از لحن‌ها اگر یک خورده نرم‌تر بشود قشنگ تر است… انتقاد هم باید تویش افراط نباشد باید معتدلانه و میانه‌روانه باشد». یا آنجا که صدایش گرفت و به سرفه افتاد و به دانشجویانی که علیه او شعار می‌دادند با غیظ گفت: «شما شعار می‌دهید صدای من گرفته».

به‌این ترتیب طرح دجالگرانه روحانی به‌جای یک تیر و دو نشان، به یک تیر و دو خطا تبدیل شد و شکست خورد. در همین فضا حرفهایش در مورد انتخابات با بی‌توجهی و گاه هو کردن دانشجویان مواجه شد. از جمله آنجا که گفت: «در شرایطی که به سمت انتخابات می‌رویم دانشگاهها باید حضور فعال در انتخابات پیدا بکنند، خیلی مهم است که مجلس آینده ما چگونه باشد».

معنا و پیام شکست نمایش دجالیت روحانی در روز 16آذر به‌لحاظ سیاسی این است که از نظر دانشجویان، مثل همه مردم ایران، تفاوتی بین خامنه‌ای با رفسنجانی و روحانی نیست و همه آنها سر و ته یک کرباسند و هیچ‌کدام در دشمنی با مردم و در سرکوبگری و چپاولگری دست کمی از دیگری ندارند.

نامه بابک زنجانی و برملا شدن گوشه‌یی از دزدی و چپاول سپاه پاسداران

دزدیهای بابک زنجانی و رابطه‌اش با سپاه پاسداران

انتشار نامه بابک زنجانی به اعضای مجلس ارتجاع که پیشتر نوشته شده و روز جمعه 24مهر 94 بخشی از آن منتشر شده است گوشه‌یی از دزدیهای و غارتگریهای سپاه پاسداران و سایر ارگانهای رژیم برملا شده است.

بر اساس این نامه زنجانی به قرارگاه ضدخاتم سپاه پاسداران بیش از ۲۰۰ میلیون یورو قرض داده و هنوز ۳۰ میلیون یورو از این قرارگاه طلبکار است.

بابک زنجانی در این نامه نوشته است، از سال ۸۸ تا ۹۰ با نصب سیستمی در چند بانک، دو میلیون و ۵۰۰ هزار یورو را به خارج از کشور منتقل و به ازای هر یورو ۱۲۰۰ تومان دریافت کرده است.

بابک زنجانی که خود را سرباز ولایت معرفی کرده است، در دور زدن تحریم‌های غرب علیه رژیم ایران و انتقال پول از ایران به خارج از کشور نقش جدی داشته است.

هراس رژیم از محرم، ماه قیام حسینی

عزاداری مردم در محرم

اگر چه رژیم دجال آخوندی سعی می‌کند که بیشترین سوء‌استفاده را از احساسات مردم را در ماه محرم داشته باشد. اما آنچه که مشغله اصلی رژیم در این ماه است، وحشت و ترس از حرکاتاعتراضی مردم و جوانان این میهن است

 انگیزه مردم به جان آمده در این ماه با تاسی به حماسه حسینی، برای مقابله با نظام ولایت دوچندان است و رژیم این را به‌خوبی می‌فهمد زیرا تجربه سال 88 و قیام مردم در تاسوعا و عاشورا را در کارنامه خویش دارد. قیامی که لرزه سرنگونی به سراپای رژیم افکند.

 بعبارت دیگر اگر ‌چه رژیم آخوندی با دجالگری خاص خود تلاش می‌کند تا سوء‌استفاده خود را از ا مراسم محرم داشته باشد، اما با توجه به منفوریت رژیم، مردم نیز فرصت را مغتنم شمرده و ضمن برزگداشت قیام حسینی، به‌دنبال این هستند تا خشم و انزجارشان را از رژیم ابراز کنند.